Een aromatische fougère die draait om contrast. De opening is fel en sappig: Italiaanse bloedsinaasappel en citroen, met verse Indiase gember die er direct een kruidige gloed onder legt. Helder en energiek, maar niet lang.

Een droger, kruidig hart

Franse salie en lavendel nemen het over, met Egyptische geranium en zwarte tulp erbij. Het bloemige is er wel, maar donker en ongewoon van toon in plaats van zoet. Daardoor kantelt de geur van fris naar aromatisch.

Waar hij landt: hout en aarde

De basis is houtachtig. Akigalawood, een derivaat van patchoeli, zorgt voor een warme en peperige houttoon; cederhout brengt structuur. Indonesische patchoeli en zwarte muskus geven het aardse, licht rokerige restant dat op de huid het langst herkenbaar blijft.

Opvallend zonder de ruimte op te eisen

Bij zo'n sprong van citrus naar donker hout is de vraag terecht of het niet te veel wordt. Dat gebeurt niet: het gedurfde zit in de combinatie, niet in de kracht. De geur valt op zonder de mensen om je heen te overheersen.