Een aromatische fougère die draait om contrast. De opening is fel en sappig: Italiaanse bloedsinaasappel en citroen, met Indiase gember die er direct een kruidige warmte onder schuift. Helder en energiek, maar niet lang.

Een droger, kruidig hart

Na die eerste minuten nemen Franse salie en lavendel het over, met Egyptische geranium en zwarte tulp erbij. Het bloemige is er wel, maar donker en ongewoon van toon — nergens zoet.

Waar de geur landt

De basis is houtachtig en aards. Akigalawood, een derivaat van patchoeli, zorgt voor een warme peperige houttoon; cederhout geeft structuur en Indonesische patchoeli met zwarte muskus laat een licht rokerig, aards spoor achter. Dit is de laag die op de huid het langst herkenbaar blijft.

Opvallend zonder te overheersen

Bij zo'n sprong van heldere citrus naar donker hout is de vraag terecht of zoiets niet te veel ruimte inneemt. Dat gebeurt hier niet. Het gedurfde zit in de combinatie zelf, niet in de kracht ervan: de geur valt op, maar overheerst de mensen om je heen niet.