Deze eau de toilette kwam tot stand in nauwe samenwerking met de Amerikaanse kunstenares Meg Webster, die haar sculpturen opbouwt uit zout, aarde en zand en met buiteninstallaties de aandacht richt op het ecosysteem van de aarde. Geur is bij een ontmoeting met haar werk geen bijzaak, en dat is hier het uitgangspunt: een chypre die naar grond, hout en vocht ruikt in plaats van naar bloemen.

Hoe de geur zich ontwikkelt

Bij de opening overheerst het droge, rokerige van olibanum, met geranium die daar een groene en licht bittere rand aan geeft. Daarna komt het aardse deel bovendrijven: mos, wortelzaad, paddenstoel en patchoeli, met labdanum en laurier erbij. Sandelhout sluit af en maakt het geheel zacht en warm, zonder dat de droogte verdwijnt.

Aards, niet zoet

Waar een chypre vaak zoet of bloemig wordt ingekleurd, gaat deze de tegenovergestelde kant op. Het beeld is een koele ruimte na regen: natte aarde, mos op hout, een spoor rook. Eugenol, vanilline en beta-caryofylleen zetten daar kruidige en warme accenten tegenover.

Zwaar wordt het niet

Geuren met mos en patchoeli staan bekend als log en overheersend. Zo pakt deze niet uit: hij blijft dicht op de huid en wordt in de loop van de tijd eerder warmer dan groter.

Ook het teken [ ] op de flacon komt uit haar werk: een diagram uit vroege sculpturen, waarin omsloten ruimtes bezoekers ten opzichte van elkaar plaatsten.