Dit is het parfum waarmee Comme des Garçons in 1994 zijn eigen geurhuis opende, en het is nog steeds een van de weinige geuren die kleefmiddel als volwaardige noot behandelt. Op de notenlijst staan naast bloemen en muskus ook industriële lijm en bruin plakband. Geen grap: het idee is dat schoonheid ook kan zitten in materialen die normaal worden weggegooid.

Hoe de geur zich opbouwt

De opening is helder en bijna metaalachtig door aldehyden, met de droge, licht leerachtige warmte van safraleine erdoorheen. Daaronder liggen meidoorn, sering en roosoxide — bloemig, maar abstract en koel in plaats van zoet. In de basis blijft styrax hangen: harsachtig, rokerig, met die typische leertoon die de geurfamilie verklaart. Muskus houdt het geheel bij elkaar.

Voor wie iets anders zoekt

De lijm- en tape-accenten klinken alarmerender dan ze ruiken. Ze zitten verweven tussen bloemen, muskus en styrax en geven de geur vooral iets kleverig-warms en ondefinieerbaars — het is een gelaagd parfum, geen schoonmaakmiddel. Wie klaar is met de zoveelste vanille of frisse citrus vindt hier een geur die je op straat niet twee keer tegenkomt.

Samengesteld door Antoine Maisondieu en Antoine Lie. Gemaakt in Frankrijk.