De Eau de Parfum van Acqua di Giò houdt vast aan de zilte helderheid waar de geur om bekendstaat, maar geeft er meer bodem onder. Alberto Morillas bouwde hem op als aromatische fougère: koel en open aan de bovenkant, kruidig en aards zodra hij op de huid warm wordt.

Van zeelucht naar natte steen

De opening combineert mariene noten met groene mandarijn — zilt, koel en licht bitterzoet. Daarna komen scharlei uit de Provence, lavandin en geranium naar voren; die maken het geheel droger en kruidiger, met een wrang randje. Wat achterblijft is aards: patchoeli uit Guatemala en houtachtig-minerale noten die eerder aan natte steen doen denken dan aan bloemen.

Fris, maar niet dun

Veel aquatische geuren hebben na het eerste half uur weinig meer te bieden. Hier ligt onder de mariene opening een minerale, houtachtige basis met patchoeli en vetiver, waardoor het karakter van de geur verschuift in plaats van vervlakt. De frisheid krijgt gewicht.

Glas en hout

Het transparante, verzwaarde glas heeft strakke lijnen, met een donkere houten dop die de vorm onderbreekt. Architectuur en natuur naast elkaar, in één silhouet.